[Ze "Wstępu"]: O Lutku Pińczuku, słynnym bieszczadniku, śpiewać zaczęto przed ponad pół wiekiem, gdy na festiwalu opolskim w 1964 roku pojawił się Tadeusz Woźniakowski z piosenką "Ballada bieszczadzka", która błyskawicznie stała się wielkim przebojem. [...]. Tylko nieliczni wiedzieli, że podmiotem lirycznym i bohaterem tego szlagieru jest Ludwik Pińczuk - młodzian, który wymarzył sobie życie wśród gór i energicznie za spełnienie tych marzeń się zabrał. Wyremontowawszy niszczejący schron na Połoninie Wetlińskiej, uczynił z niego jedno z najpopularniejszych miejsc w polskich górach. [...]. Ale przyszedł czas, że musiał opuścić swoją chatkę wśród chmur. Potem bywało różnie: zbierał jagody, zrywał drewno w lesie, wypalał węgiel... Najdłużej zatrzymał się na campingu PTTK w Ustrzykach Górnych. Wreszcie w 1986 roku powrócił na Połoninę. Ponownie remontował schronisko [...]. Jako gospodarz obiektu i jedyny stały mieszkaniec Połoniny stał się bieszczadzką legendą [...]. Mam świadomość, że podejmując się spisania Lutkowych wspomnień i opowieści, wkraczam w przestrzeń owianą tajemnicą, której rąbka chcę uchylić przed Czytelnikiem, by jednocześnie ocalić od niepamięci chwile ważne, ale bardzo ulotne. [Edward Marszałek]. Opowieść o Lutku Pińczuku, legendarnym już bieszczadniku, który przyjechał w Bieszczady w latach 60. XX wieku i już pozostał. Jest to książka i o człowieku-legendzie i o Bieszczadach, które na przestrzeni 60 ostatnich lat zmieniły się znacznie. Kiedy książka to dotrze do rąk czytelników nie będzie już istniało legendarne schronisko "Chatka Puchatka" na Połoninie Wetlińskiej [Powyższy opis pochodzi od wydawcy].